Σύντομη εκτίμηση & πρόβλεψη για το νέο λύκειο

Με πολύμηνη κυοφορία, αλλά ανεπαρκή ερευνητική τροφοδοσία, δόθηκε επιτέλους στη δημοσιότητα η πρόταση του Υπ. Παιδείας για τη δομή και το περιεχόμενο του «Νέου Λυκείου».

Εύκολα προκύπτει από την ανάγνωσή της ότι στο βωμό της εξοικονόμησης πόρων εγκαταλείφθηκαν γρήγορα τα πρωτινά σενάρια για ένα πλήρως κατακερματισμένο πρόγραμμα σπουδών στο Λύκειο, πλούσιο σε επιλεγόμενα μαθήματα και φτωχό σε παροχή συγκροτημένης μορφωτικής υποδομής. Από αυτή την εξέλιξη σίγουρα δεν ζημιώθηκε η εκπαίδευση, καθώς περισώθηκε υπέρ της γενικής μόρφωσης η πρώτη τάξη, ενώ στο βωμό της εξοικονόμησης πόρων περιορίστηκε η πολυδιάσπαση των άλλων δύο τάξεων του Λυκείου.

ΞΥΛΟ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ

του Μάριου Μιχαηλίδη


Ο κόσμος είδε το πρώτο βίντεο. Μια ομάδα μαχητικών εκπαιδευτικών, πρωτοπόρων στην τάξη, στο σχολείο και στους αγώνες, να βιντεοσκοπείται από το κρατικό κανάλι για να ακουστούν οι απόψεις της. Απόψεις όχι τυχαίες, αλλά βγαλμένες μέσα από τη «φωτιά» των κινητοποιήσεων στο χώρο της Παιδείας, ξαναδουλεμένες μέσα στην όξυνση της κρίσης και των νομοθετικών «τομών» του Υπ. Παιδείας.
Οι εκπαιδευτικοί αυτοί δεν περίμεναν την ηλεκτρονική διαβούλευση από το σπιτικό τους υπολογιστή αλλά ζήτησαν να κάνουν μια ζωντανή παρέμβαση στην εκπομπή, που θα παρουσίαζε την Υπ. Παιδείας και τις εκπαιδευτικές της «καινοτομίες». Να υπενθυμίσει ότι μια από τις «καινοτομίες» αυτές είναι και το πέταγμα χιλιάδων εκπαιδευτικών στο δρόμο, απαραίτητο αξεσουάρ του σχολείου της αγοράς, που προωθείται από το Υπουργείο. Εμφανής απόδειξη της δημοκρατικότητας της ΕΡΤ, του Υπ. Παιδείας, του Υπ. «Προστασίας» του πολίτη και άλλων θεσμών της κοινωνίας ήταν το ματωμένο καρούμπαλο του εκπροσώπου των καθηγητών, η λαχανιασμένη του φωνή, το αναστατωμένο πρόσωπο μετά την πάλη με τους ροπαλοφόρους «προστάτες» του.
Μετά, έπαιξε το δεύτερο βίντεο. Το τι είπε η Υπουργός Παιδείας σε αυτό αξίζει μια μακροσκελή ανάλυση και απάντηση. Βέβαια, οι εκπαιδευτικοί ξέρουν ότι αν τους είχε απέναντι ως συζητητές θα έκαναν «σκόνη» τα όσα είπε περί σχολείου. (Γι΄ αυτό και δεν ήθελε διάλογο)! Εμείς ας σταθούμε σε ένα και μόνο σημείο, μια όντως μεγάλη αλήθεια, το σημαντικότερο στοιχείο της «εκπαιδευτικής» μεταρρύθμισης, τόσο κατά τα λόγια της Υπουργού όσο και κατά τη δική μας κρίση (με εντελώς αντίθετη, εννοείται, αξιολόγηση): στην ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΣΠΟΥΔΩΝ στα σχολεία. Αναφέρθηκε στο περιεχόμενο των μαθημάτων, στο «ζουμί» της εκπαιδευτικής διαδικασίας.
Η Υπουργός είπε ότι θα αντικαταστήσει το υπάρχον Πρόγραμμα Σπουδών με ένα άλλο, που δεν θα καθορίζει το μάθημα με το νι και με το σίγμα, αλλά θα ορίζει στόχους για μάθηση, τους οποίους ο κάθε εκπαιδευτικός θα υπηρετεί με το δικό του τρόπο, ανάλογα με τις δυνατότητες, τις ανάγκες της τάξης του κλπ. Και, μάλιστα, χωρίς παπαγαλία.
Κατ΄ αρχήν, η κατάργηση της αποστήθισης μπορεί να γίνει με το οποιοδήποτε πρόγραμμα σπουδών. Απαιτεί μια άλλη κουλτούρα διδασκαλίας και μάθησης, η οποία, κυρίως στην Ελλάδα, καθορίζεται από τις διαβόητες εισαγωγικές εξετάσεις στα Πανεπιστήμια, τις «κονσέρβες» των φροντιστηρίων, τη βαθμοθηρία κλπ.
Δεύτερο, οι ίδιες αρχές είχαν αναγγελθεί, νομοθετηθεί και τεθεί σε υλοποίηση από προηγούμενο Υπ. Παιδείας του ΠΑΣΟΚ, τον κ. Ευθυμίου. Τότε μίλησαν για Πλαίσιο Προγράμματος Σπουδών και, μάλιστα, διαθεματικό, για περιγραφή στόχων και ευελιξία των εκπαιδευτικών, για υλικά από τα νέα σχολικά βιβλία αλλά και εξωσχολικά, το Ίντερνεντ, εγκυκλοπαίδειες κλπ. Τι έγινε αυτή η κοσμογονία; Αξιολογήθηκε και θεωρήθηκε ανεπαρκής ή η νέα Υπουργός Παιδείας, ανταγωνίστρια του προηγούμενου (του ίδιου κόμματος), θα βάλει τα ίδια ρούχα στο Μανωλιό;
Όχι, τα παραπάνω ισχύουν μόνο δευτερευόντως, Το κύριο είναι ότι τώρα, με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα, θα προσπαθήσουν να υλοποιήσουν το σχέδιο της ΔΙΑΦΟΡΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ ΤΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ ΑΠΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΣΕ ΣΧΟΛΕΙΟ. Αυτή η διαφοροποίηση δε θα αφορά σε διαφορετικά παραδείγματα και προβλήματα, με τα οποία διαφορετικοί εκπαιδευτικοί θα διδάξουν σε διαφορετικές συνθήκες το ΙΔΙΟ γνωστικό αντικείμενο, όπως τη διαίρεση, τη ρύπανση του περιβάλλοντος, την κλίση των ρημάτων. Η ΔΙΑΦΟΡΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ ΤΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ, ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΣΟΥΝ, ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΟΡΟΠΟΙΗΣΗ ΣΤΗΝ ΕΠΙΛΟΓΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΤΩΝ ΓΝΩΣΕΩΝ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΜΑΘΗΜΑ Η ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ.
Έτσι, σε κάποιο σχολείο «αυξημένης αυτονομίας» θα διδάσκονται πιο απαιτητικά Μαθηματικά, Γλώσσα ή Φυσική σε σχέση με ένα άλλο. Επίσης, σε ένα θα διδάσκεται προχωρημένη Χημεία ενώ σε κάποιο άλλο μια «διαθεματική σούπα» μελέτης περιβάλλοντος με κάποιες χρηστικές (επιφανειακές) «γνώσεις» Χημείας (αλά ΣΔΕ σήμερα). Το πιο επικίνδυνο: θα δίνεται η ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΕΠΙΛΟΓΗΣ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ από τους γονείς ανάλογα με τα μαθήματα που προσφέρει, ώστε να καλύπτει την εκπαιδευτική ανισότητα με το «ιερό δικαίωμα της ελεύθερης απόφασης» μαθητών και γονιών. Αυτό το μοντέλο λειτουργεί εδώ και πολλά χρόνια κύρια στον αγγλοσαξονικό αλλά και στο σκανδιναβικό χώρο.
Οι παραπάνω αλλαγές θα έχουν και μια οργανωτική βάση: τη δυνατότητα και ανάγκη κάθε σχολείου να «συνδεθεί» με την «αγορά» και να βρει κανάλια συμπλήρωσης της ανεπαρκούς δημοτικής («Καλλικράτης») χρηματοδότησής του. Ποια τα αποτελέσματα:
Πρώτο: η μεγαλύτερη δυνατή υποταγή του σχολείου στα άμεσα συμφέροντα κάθε επιχειρηματία και η υποβάθμιση της Παιδείας σε «κατάρτιση», σε εκμάθηση επιφανειακών και βραχύχρονων «δεξιοτήτων», που θα παλιώνουν με την παραμικρή αλλαγή της τεχνολογίας, χωρίς τα στέρεα θεμέλια τα οποία εξασφαλίζει η θεμελιακή, γενική Μόρφωση.
Δεύτερο: μια ραγδαία πόλωση μεταξύ σχολείων ανάλογα με το γεωγραφικό τους χώρο, την κοινωνική καταγωγή των μαθητών τους, τις διαθέσεις των τοπικών επιχειρηματιών κλπ. Ο ενιαίος χαρακτήρας (όσος έχει απομείνει) της βασικής υποχρεωτικής εκπαίδευσης θα υποστεί το τελευταίο και συντριπτικό χτύπημα.
Αυτή είναι η ΜΕΓΑΛΗ ΑΛΗΘΕΙΑ που εκστόμισε η κα Υπουργός στην εκπομπή. Μετά ήρθε η περιποίηση των «προστατών» στους εκπαιδευτικούς. Βλέπετε, απαγορευμένη είναι η σωματική τιμωρία των μαθητών, όχι και των δασκάλων!
Γι΄ αυτό πρέπει να ανοίξουμε το πρόβλημα της Παιδείας σε όλο το λαό! Για αυτό πρέπει να συνδέσουμε τους κλαδικούς μας αγώνες με τους αγώνες για τη ΜΟΡΦΩΣΗ και τη ΔΟΥΛΕΙΑ όλων των νέων. ΓΙ΄ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΚΛΕΙΝΟΥΜΕ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΜΕ ΤΙΣ ΑΠΕΡΓΙΕΣ ΜΑΣ: ΓΙΑ ΝΑ ΤΑ ΑΝΟΙΞΟΥΜΕ ΣΤΟ ΦΩΣ!

Συγκέντρωση ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών

4-5 ΜΑΗ ΑΠΕΡΓΙΑ!

«Καταλύσαμε την τυραννίδα του σάπιου καναπέ (...) τώρα όλα είναι μπορετά
(...) ανοίξαμε επιτέλους ορθάνοιχτα τα τζάμια!»

· Να μην κατατεθεί το αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο και να ακυρωθούν οι προηγούμενοι αντιασφαλιστικοί νόμοι της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ.
· Να παρθούν πίσω όλα τα αντιλαϊκά μέτρα. 1900 ευρώ ο πρώτος μισθός στην εκπαίδευση.
· Να αποσυρθεί το πολυνομοσχέδιο για το «νέο σχολείο». Λέμε όχι στο νέο σύστημα πρόσληψης εκπαιδευτικών.
· Καμιά απόλυση. Σταθερή μόνιμη δουλειά για όλους. Μονιμοποίηση όλων των εκπαιδευτικών χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Κατάργηση του ΑΣΕΠ. Κατάργηση του θεσμού του ωρομισθίου και του αναπληρωτή.
· Καμιά τάξη πάνω από 20 μαθητές.
· Όχι στην αυτοαξιολόγηση, στο σχέδιο «Καλλικράτης», στο ταξικό-διαφοροποιημένο αποκεντρωμένο σχολείο.
· Ολόπλευρη διαπαιδαγώγηση και μόρφωση για όλους μέσα από Δίχρονη Προσχολική Αγωγή και το Ενιαίο Δωδεκάχρονο Σχολείο.
· Αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν παιδεία-υγεία-ασφάλιση, κατάργηση κάθε επιχειρηματικής δραστηριότητας.

ΑΠΕΙΘΑΡΧΙΑ-ΑΝΥΠΑΚΟΗ!
-Να καταργηθούν στην πράξη τα 25αρια και 30αρια τμήματα.
-Να μη συναινέσει στην υλοποίηση του αντιπαιδαγωγικού αυτού μέτρου κανένας Σύλλογος Διδασκόντων, κανένα σωματείο.
-Να μη συνεδριάσει κανένας Σύλλογος Διδασκόντων για την προώθηση της αυτοαξιολόγησης και την υλοποίηση του πολυνομοσχέδιου του «νέου σχολείου».
-Να μη δεχτεί κανένα σχολείο, κανένας Σύλλογος Διδασκόντων, την πιλοτική εφαρμογή του «νέου σχολείου» και των ΖΕΠ.
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΗΝ ΠΛ. ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ (ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΛ. ΛΙΒΑΔΕΙΑΣ) 4 ΜΑΗ ΣΤΙΣ 11.00 ΤΟ ΠΡΩΙ
Παίρνουμε την υπόθεση στα χέρια μας!
Ο Μάης είναι μήνας αποφασιστικής αναμέτρησης και είναι η ώρα να δείξει ο λαός το μπόι του.
ΚΑΜΙΑ ΘΥΣΙΑ– ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ Η ΠΛΟΥΤΟΚΡΑΤΙΑ!

ΠΑΜΕ, ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

Tων Τριών Ιεραρχών

Του Γιωργου Μάλφα, Θεολόγου

Βασίλειος ο Μέγας, Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Γρηγόριος ο Θεολόγος: συμπιέζουμε την αγιότητα σε βιβλία και ομιλίες, σε αργίες και επετείους. Πάντα μας διαφεύγει… Τους «Προστάτες της Παιδείας και των Γραμμάτων» τιμά ράθυμα και υποκριτικά η δημόσια εκπαίδευση, σε μια συγκυρία φέτος για την πατρίδα καταθλιπτική. Η απειλή της επιτήρησης, η παύση πληρωμών, ο εφιάλτης της χρεοκοπίας… Μια κοινωνία που καλόμαθε να καταναλώνει σαν παράσιτο γίνεται τώρα «πεδίο βολής φτηνό» για τους πειραματισμούς των κερδοσκόπων του χρήματος. «Η πλουτοκρατία ήταν, είναι και θα είναι ο μόνιμος άρχων του κόσμου, ο διαρκής αντίχριστος» που θα ’λεγε και ο Παπαδιαμάντης. Συνθλίβει μικρούς και αδύνατους. Αποθρασύνει μεγάλους και ισχυρούς. Μα πίσω από την κρίση των αριθμών, των δεικτών, και των ελλειμμάτων αποκαλύπτεται μια κρίση βαθιά πνευματική. Γιατί αν «ο αγώνας για το ψωμί μου είναι ζήτημα υλικό, ο αγώνας για το ψωμί του διπλανού μου είναι ζήτημα πνευματικό». Αυτό δεν θα σου το μάθουν βέβαια οι οικονομολόγοι που διαχειρίζονται τις κρίσεις του συστήματος, που καταρτίζουν «προγράμματα σταθερότητας».
Θα σου το μάθουν δάσκαλοι ψυχωμένοι που μορφώνουν τα παιδιά μας. Ποιος, αλήθεια, γιορτάζει και γιατί σήμερα; Ποια πρόταση ζωής εμπνέει το μαθητή, το δάσκαλο και το γονιό; Ποιον άνθρωπο διαπλάθουμε στο σχολείο σήμερα; Τι σχέση μπορεί να έχει η άσκηση στην αλήθεια της ζωής που μας υπέδειξαν οι τιμώμενοι Ιεράρχες, με την καθημερινότητα του σχολείου που βιώνουμε; Από την αγωγή στην παιδεία και την εκπαίδευση, από την εκπαίδευση στην εξειδίκευση και μετά στην …ευέλικτη απασχόληση. Φαύλος κύκλος, ανακυκλώνει αδιάκοπα τη ζωή σαν επιβίωση.

Αγαπημένε μου μαθητή, αγαπημένη μου μαθήτρια
Τούτα τα χρόνια της σχολικής σου διαδρομής συμμετέχεις σ’ έναν αγώνα ανελέητο. Σ’ έναν πρωταθλητισμό ακραίων επιδόσεων. Δυνατότερα, ψηλότερα, γρηγορότερα!Ενοχλητικά μονότονα και εκβιαστικά επαναλαμβάνεται η προτροπή των γονιών, των συγγενών και των δασκάλων σου: «Τώρα κρίνεται το μέλλον σου, πρόσεξε!».Άδικο δεν είναι; Να κρίνεται το όλον της ζωής σε κάποιες εξετάσεις στα δεκαεπτά σου χρόνια; Να «κλειδώνεται» το μέλλον με «έξυπνες» επαγγελματικές επιλογές της οικογένειας στα δεκατέσσερά σου χρόνια; Η δοκιμασία σου επώδυνη. Οι απαιτήσεις δυσβάσταχτες. Μαραζώνει η ψυχή και το κορμί σου, στα πιο ευαίσθητα, στα πιο όμορφα χρόνια, αυτά της εφηβείας. Ο πιο σκληρά εργαζόμενος είσαι, σύμφωνα με κάποιες εκτιμήσεις. Ξεκινάς τη μέρα σου με ανιαρό επτάωρο σε κάποια σχολική αίθουσα, συνεχίζεις με ένα απαιτητικό απόγευμα στο φροντιστήριο. Καταλήγεις εξουθενωμένος αργά το βράδυ στο σπίτι για το διάβασμα της επόμενης ημέρας. Οι γονείς αυτά τα χρόνια στο πλευρό σου. Σε ρόλο σπόνσορα, ποντάρουν πάνω σου απωθημένα όνειρα, ανεκπλήρωτες επιθυμίες. Ο μύθος της «δωρεάν παιδείας» άτρωτος στο χρόνο, πληρώνεται με τίμημα ιδιαιτέρως υψηλό. «Τόσα δίνω, πόσα θες», στα … “ιδιαίτερα” πουλάν αυτό που θες. Να πληρώσει ο πατέρας και η μάνα απ’ το υστέρημα. Τώρα ή ποτέ! Σφύζουν από ζωή τα φροντιστήρια. Άψογες τεχνικές επίλυσης ασκήσεων που προπονούν εργαλειακά τον υποψήφιο. Να περάσει τον πήχη, να πιάσει την επιθυμητή βάση μορίων, να επιτύχει… Η αγωγή στα αζήτητα, η σπουδή αποσπασματικά κομματιασμένη σε κουτάκια για τις ανάγκες των εξετάσεων. Θυμάμαι πρόπερσι, που συμμετείχες στην κατάληψη του σχολείου σου ενώ το φροντιστήριο συνέχιζε απρόσκοπτα. Χωρίς ενοχές για τις χαμένες ώρες που με βόλεψαν ανέλπιστα, σε ρώτησα τότε γιατί δεν έκανες κατάληψη και στο φροντιστήριο. «Στο φροντιστήριο δάσκαλε πληρώνω!» μου απάντησες. Και όλη η αλήθεια των λόγων σου εξαντλούνταν με τρόπο κυνικό μπροστά στο ταμείο την ώρα της καταβολής των διδάκτρων. Σε βλέπω τα βράδια να γυρνάς αποκαμωμένος στους δρόμους της πόλης με την τσάντα στον ώμο, να περιμένεις στη στάση του λεωφορείου, χαζεύοντας αφηρημένα στο κενό της προσμονής, και μετά να διασκεδάζεις την πλήξη σου -χαριτωμένα ομολογώ- με αστεϊσμούς και χειρονομίες σε βάρος ανυποψίαστων επιβατών. Θα ανταμώσουμε το άλλο πρωί στο σχολείο όταν θα μπω στην τάξη για μάθημα. Θα ’σαι κουρασμένος, θα βαριέσαι, δεν θα ’χεις όρεξη για τίποτα. Θα σε προκαλώ αμήχανα σε θεολογική κουβέντα για τα μικρά και τα μεγάλα: για τον πλούτο και τη φτώχια, για την ειρήνη και τον πόλεμο, για τα διλήμματα της βιοηθικής, για τον έρωτα, τη σεξουαλικότητα και τον γάμο, για το νόημα της ζωής και του θανάτου. Αλλά εσύ θα είσαι αλλού… Κι εγώ θα πασχίζω απογοητευμένος να ανταποκριθώ στα ελάχιστα της παιδαγωγικής μου υποχρέωσης. Μου απομένει, ευτυχώς, να διαβάζω με κλεφτές ματιές ευαίσθητα στιχάκια γραμμένα πάνω στο θρανίο σου. Να χαίρομαι τούτη την έκπληξη και να απορώ! Από πού να ξεμύτισε, άραγε, τόση τρυφερότητα στο ζοφερό σκηνικό μιας τόσο άχαρης διαδικασίας; Αγαπημένε μου μαθητή, αγαπημένη μου μαθήτρια
Συγχώρα με για τη στενάχωρη κριτική που προηγήθηκε.

Προσπάθησα μόνο να σου πω, ότι οι Τρεις Ιεράρχες που σήμερα τιμάμε δεν χωρούν στις τελετές μας. Οι βάσεις των μορίων, οι περιζήτητες σχολές, τα επαγγέλματα υψηλής απορρόφησης, οι πρώτοι των πρώτων στις Πανελλαδικές…, όλα αυτά βρίσκονται στον αντίποδα του κόσμου των Ιεραρχών μας. Εκτός ύλης δηλαδή. Ανέραστη κοινωνία, ανέραστα σχολεία…Δεν πιστεύουμε, δεν ελπίζουμε, δεν αγαπάμε… Και πασχίζουμε να καλύψουμε το κενό στις δομές και στο περιεχόμενο ενός σχολείου που διδάσκει την ατομική επιβίωση, το «εγώ ελπίζω να τη βολέψω!». Που ζυγιάζει την αξία των παιδιών μας με μέτρα και σταθμά που κονταίνουν το μεγαλείο του προσώπου τους.
Τρανό παράδειγμα «αποτυχίας» η πορεία ζωής των Τριών Ιεραρχών! Και εξηγούμαι… Ήταν και οι τρεις γόνοι ευκατάστατων κοινωνικά, οικονομικά και μορφωτικά οικογενειών. Κάτοχοι αξιοζήλευτης παιδείας και καλλιέργειας που εκπλήσσει ακόμη και σήμερα. Στις καλύτερες σχολές και δίπλα στους αρίστους των δασκάλων της εποχής τους σπουδάζουν τα πάντα: ρητορική, φιλοσοφία, θεολογία, αστρονομία, γεωμετρία, ιατρική. Και στο απόγειο αυτό εγκαταλείπουν τα πάντα πίσω τους: τιμητικά καθηγητικά καθήκοντα, προσοδοφόρα δικηγορία και ρητορική, περίφημα εκκλησιαστικά αξιώματα. Αρνούνται τον κόσμο του πλούτου, της δόξας και της εξουσίας. Πλούσιοι που με τη θέλησή τους γίνηκαν φτωχοί, όχι φτωχοί που ονειρεύτηκαν να γίνουν πλούσιοι! Αποσύρονται στην έρημο επιλέγοντας τη σκληρή άσκηση, μορφώνουν εκεί τον έσω άνθρωπο. Δοκιμάζουν τις αντοχές της σχέσης τους με το Θεό, σπουδάζουν με αίμα και δάκρυα τη ζωή του Πνεύματος. Και επιστρέφουν κατόπιν στον κόσμο αδειάζοντας την αγάπη που με πολύ κόπο μάζεψαν. Μοιράζουν την περιουσία τους στη φτωχολογιά και γίνονται :Όχι δάσκαλοι, αλλά μαθητές, που μαθητεύουν με ταπείνωση στον πόνο και την ανέχεια, τη θλίψη και τη στέρηση, τον πειρασμό και τα πάθη των ανθρώπων.Όχι δεσπότες, αλλά επίσκοποι – πατέρες, που διακονούν το μυστήριο του όλου ανθρώπου, όλων των παιδιών τους.
Ακατανόητη η ζωή των Τριών Ιεραρχών σήμερα…Πάντοτε όμως το ίδιο συνέβαινε! Από τη μια, η αυτάρκεια της «επιτυχίας» που δεν αγαπά, δεν πονά, δεν μοιράζεται τίποτε και με κανέναν. Από την άλλη, η «αποτυχία» που έχει δώσει τα πάντα και ψάχνεται να δώσει κι άλλα. Ευχή και προσμονή: η οικονομική κρίση να γίνει κρίση συνειδήσεων μέσα στα σχολειά μας. Ολοκαύτωμα! Για το ψωμί και την ψυχή των μαθητών μας.
«Σταυρωμένη πατρίδα μες στα μάτια σου είδα
της ανάστασης φως.
Τα παιδιά στην κερκίδα
είναι η μόνη σου ελπίδα,
ελπίδα πρωινός ουρανός»(Ν. Πορτοκάλογλου, Τα καράβια μου καίω)
Χρόνια μας πολλά !